Met groep 3 op de boerderie.

 

Wat is dat een feest een dag met paarden op stap. Zeker voor zesjarigen is dat een hele belevenis.  Aangezien de juf zelf een trekpaard met veulen had staan bij de familie Holster waren de kinderen en ouders goed voorbereid op wat ze te wachten stond.

 

Heel spannend als je zo klein bent om die enorme, maar goedmoedige reuzen van dichtbij te zien. Je mag ze aaien, veulens knuffelen, je krijgt allerlei verhalen te horen over deze dieren. En daarna klim je op de wagen en gaan ze nog voor je aan het werk ook. 

 

Lekker op een strobaal plaatsnemen, ouders op speciale plaatsen voor de veiligheid van de kinderen, en dan zetten de paarden aan. Groot gegil op de kar, wat zijn ze sterk, wat gaat dat hard in draf. Zelfs in de regen is het leuk want op de open kar trek je een deken over je hoofd en daarna is het beregezellig.

 

Afgezet worden in het Zuid-Beijerlandse bos, daar een speurtocht doen, picknick, en weer terug naar de boerderie. Broodjes en worstjes bakken in de wei. 

Dan als klap op de vuurpijl ‘ HET VLIEGEND TAPIJT” wat is dat dan boer Piet?

 

Dat hadden ze vlug genoeg in de gaten, na een korte uitleg stonden de kinderen te springen wie er het eerst op het tapijt mocht. Lachen, gieren, brullen. De kinderen werden baggerzwart met groen van het gras. Ook de ouders moesten op het tapijt. We konden er met z’n allen geen genoeg van krijgen. De paarden en Angela draafden onvermoeibaar rondje na rondje door het weiland.

Zelfs maanden later komen kinderen en ouders er nog steeds op terug; wat was dat een ontzettend leuke en leerzame dag daar in Zuid-Beijerland.

 

Met vriendelijke groeten van groep 3a en 3b en juf  Nel van  de Groen uit Barendrecht.

 


Bomen sjouwen in het bos.

 

Als je een stuk bos hebt dat aan je huis grenst, dan hoort daar natuurlijk ook een stukje onderhoud bij. Er moet voldoende licht in het bos kunnen vallen om van onderuit nieuwe aanwas te kunnen krijgen. Zonder dunnen krijg je een dood bos! Met grote machines die zagen, op maat maken en laden in één keer, kan het bos aangepakt worden. En dan wordt het ook echt aangepakt, grootschalig en efficiënt. Maar wat blijft er dan van het bos over? Kan het niet anders?

 

Jawel, dat kan zeker anders! Kleinschalig en traditioneel! Deze Belgische paarden zijn werkgrage compagnons in het bos. Als de bomen handmatig geveld zijn trekken deze trouwe viervoeters de bomen er met verve uit. Behalve sterk zijn deze paarden wendbaar, oplettend, krachtdadig en enthousiast om boom na boom uit het bos te trekken. De romantiek straalt er vanaf, maar vergis je niet, dit is een vak! Controle over paard, boom en omgeving zijn nodig om het er zonder kleerscheuren vanaf te brengen.

 

Daar kom je achter als je het zelf eens probeert! En wat een geweldige kans om achter zo’n krachtig dier te lopen. Braaf luisterend naar de stem en commando’s van een ‘vreemde’ , je gaat je al snel één voelen met ‘je’ paard en de omgeving! Waar ligt de volgende boom? Hoe kan ik daar het beste komen? Kan ik die lange boom overal tussendoor slepen? Dat Piet mij zijn paard toevertrouwde en dat ik deze kans kreeg is onwaarschijnlijk! En ik, ik ben weer een paarden ervaring rijker!

Bedankt Piet!

Marie Jose van den Brink


Piet had duidelijk ervaring, met paarden, met mensen en met het werk. Hij liet slepen met de paarden. Ook ik deed kort die ervaring op. En dat is spannend. De paarden zijn groot en lopen verbazingwekkend hard, zeker als ze dwars door het bos gaan, zijn ze nauwelijks bij te houden. De kracht die ze tentoon spreiden, door de kolossale bomen die ze slepen, dwingt diep respect af en maakte dat ik mij klein en nederig ging voelen. Dat ze zonder schade bomen kunnen slepen en kunnen komen op plaatsen waar de trekker niet kan komen, of alleen met het achterlaten van grote diepe sporen, is een groot voordeel, dat ik pas ontdekte op het moment dat ik ze bezig zag. Van tevoren had ik dat nooit kunnen vermoeden.

 

Met vriendelijke groeten,

Willemina van der Goes-Petter